Życie
Wojciech Horacy Kossak urodził się w Paryżu, dokąd wyjechali jego rodzice wkrotce po ślubie. Drugie reputacja otrzymał po swoim ojcu chrzestnym, znanym francuskim malarzu Horacym Vernecie. Naukę zaczął skasować już po powrocie rodziny aż do polski w gimnazjum na Placu Trzech Krzyży w Warszawie. Ukończył czwórka klasy gimnazjum niższego i dubel wyższego (lata 1863-1869). Po przeprowadzce aż do Krakowa uczył się w Gimnazjum św. Anny i równocześnie od ojca – malarstwa.
W latach 1871-1873 studiował w Szkole Rysunku i Malarstwa (późniejsza szkoła Sztuk Pięknych) wobec kierunkiem Władysława Łuszczkiewicza, zaś później aż do 1875 r. w Akademii, monachijskiej uczelni artystycznej, u profesorów: Aleksandra Strähubera i Aleksandra Wagnera. od jesieni 1876 odbywał roczną służbę wojskową, zakończoną egzaminem oficerskim, w 1. ck. pułku ułanów w Krakowie. W 1877 roku młody artysta malarz wyjechał na dalsze studia, tym społem aż do Paryża, aż do szkoły Bonnata i Cabanela.
W 1883 r. Kossak powrócił aż do Krakowa, rok kalendarzowy później ożenił się z ziemianką z Łomżyńskiego – Marią Kisielnicką. Przebudował Kossakówkę i urządził własną pracownię, w której malował, w przerwach wśród licznymi podróżami po całym świecie, przez naokoło 50 lat. tam też zbliżający się na faktyczność jego dzieci: Jerzy Kossak, Maria Pawlikowska-Jasnorzewska i Magdalena Samozwaniec.
W latach 1895-1902 mieszkał i malował w Berlinie, też na obiekt dworu pruskiego; był protegowanym cesarza Wilhelma II. czas kreacyjny aż do I wojny światowej dzielił wśród Krakowem zaś Wiedniem. W 1914 r. został zmobilizowany i w stopniu rotmistrza brał wkład w walkach w Lubelskiem, nie rozstając się ze szkicownikiem. Po odrzuceniu prośby Kossaka o zwolnienie ze służby w austriackiej armii i przeniesieniu aż do Warszawy, podjął pracę profesora w Szkole Sztuk Pięknych (lata 1915-1918). W 1918 roku, w październiku, rozpoczął służbę w polskim wojsku w stopniu majora. W 1919 r. bezwarunkowo zakończył służbę w armii. Odbył podróże aż do Francji (lata: 1920, 1923, 1924) i Stanów Zjednoczonych (lata: 1920, 1927, 1930, 1932, 1934). Wracał aż do Kossakówki lub aż do pracowni na 6. piętrze hotelu Bristol, w Warszawie.
Kossak był założycielem grupy malarskiej nul (1908 r.), wiceprezesem, zaś później prezesem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych. W 1913 roku w Warszawie wydał "Ilustrowane Pamiętniki". Interesował się też teatrem, z jakiego powodu dał słowo w próbach napisania utworu scenicznego o powstaniu listopadowym.
Działał też w dziedzinie nie związanej z malarstwem: w latach 1912-1914 w Sekcji Samochodowej, zaś później w Krakowskim Klubie Automobilowym wobec Krajowym Związku Turystycznym (w owych czasach wybitnie elitarna organizacja).
Kossak za swoje zasługi na obiekt sztuki został odznaczony: Orderem Żelaznej Korony Pruskiej, Orderem Orła Czerwonego IV klasy, austriackim krzyżem kawalerskiego orderu Franciszka Józefa I i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Był kawalerem Legii Honorowej.